sexapeal

http://edition.cnn.com/2009/LIVING/personal/04/13/o.laws.of.sex.attraction/index.html

Voor wat het waard is, het is in ieder geval grappig. 

In 't kort zegt dit artikel dat wetenschappelijk onderzoek naar voortplanting en aantrekkingskracht één en ander heeft ontdekt:

Ene Karl Grammer en Elizabeth Oberzaucher hebben ontdekt dat wanneer vrouwen ovuleren een bepaalde stof afscheiden, copulins. De geur van deze stof zou heel aantrekkelijk zijn voor mannen. Wanneer ze copulins ontwaren gaat hun testosteron niveau spontaan de hoogte in met als gevolg dat ze androstenone uitscheiden wat dan weer als weerzinwekkend ervaren wordt door vrouwen die niet ovuleren. Deze biochemische oorlogsvoering gaat ongeweten zijn gang over heel de wereld.

We zijn ons bwust van een duizendtal verschillende geuren maar ongeweten zijn er nog duizenden meer die ons leven bepalen.

Onbewust ruiken we wanneer een vrouw rijp is voor bevruchting en dat een mans testosteronniveau hoog staat. Allemaal een kwestie van reproductie en het voortbestaan van de soort.

In een recente studie liet ene Dr Berman vrouwen aan mannen t-shirts ruiken.

De vrouwen voelden zich meest aangetrokken tot mannen met een verschillende MHC (verzameling genen die verband houdt met het immuunsysteem) dan zijzelf. Op deze manier wordt er voor gezorgd dat het nageslacht zo groot mogelijke kansen krijgt. Ook bleek uit deze studie dat vrouwen die aan de pil waren  (en waar dus een loopje genomen wordt met de hormonenhuishouding want het lichaam wordt wijsgemaakt dat het zwanger is) de t-shirts verkozen van mannen die gelijkaardige MHC hadden.

Evenzo blijkt dat vrouwen die ovuleren een hoger toonklank gebruiken zodat ze ook daardoor aantrekkelijker zijn voor mannen. (Daar gaat het fabeltje dat vrouwen met een lage stem sexy zouden zijn en ben ik weer een illusie armer)

Verder vertelt het artikel nog wat onzin zoals dat symetrische aangezichten aantrekkelijker zouden zijn (ja, bij een barbypop) en dat een gezicht horizontaal in drie perfect gelijke delen moet kunnen verdeeld worden om mooi gevonden te worden (maar dat wist Da Vinci al, nieuws met een baard dus)

Ook zouden mannen met geld aantrekkelijker zijn maar is dat nieuws? Moest er daar iemand onderzoek naar doen?

Memorylane special: easter!

Misschien moet ik maar niet teveel naar memorylane gaan, ik voel me daardoor zo  oud!

Enfin, wat ik me herinner van mijn kindertijd en pasen was vooral de aanloop naar, de anticpatie. Uiteraard is dit, zoals bij zovelen van mijn generatie, sterk bepaald door het katholicisme. 

Het verhaal rond pasen begint met aswoensdag. Het leuke aan aswoensdag is dat je daar een geldige reden had om te laat op school te komen. Ik spreek nu natuurlijk over de lagere school, jaren 1961- 1967. Daarna is het volgens mij bergaf gegaan met de kerk want het excuus bestond niet meer.

Het excuus was dat je voor de school naar de kerk ging om een askruisje te halen. Rijen gelovigen stonden  aan te schuiven in de kerk om door een prietser een kruisje op je voorhoofd te laten zetten in een mengsel van as en water. Het mag dan nog gewijd water geweest zijn, achteraf gezien toch maar een vies boeltje. En jaren later wordt de rokers om de oren geslagen dat een asbak zowat het viestste is dat er bestaat. Jaja. 

Maar door die lange rijen kon je dus te laat op school komen wat mooi meegenomen was.

Aswoensdag was het begin van de vasten. Die herinner ik me als een periode waarin er snoep opgespaard werd en zegeltjes geplakt die je kreeg als je naar de mis geweest was.

Gelukkig waren mijn ouders niet fanatiek en stuurden ze ons niet fietsen om 6 uur 's morgens om dit te doen voor de school zijn poorten opende.

De macht van de nonnekes was wel zo groot dat ik het een keer of twee gedaan heb waarna ik besliste dat de zegeltjes de sop niet waard waren.

En snoep sparen. Je werd in de vasten verondersteld eenvoudig te leven, boete te doen en geen vis te eten.

Dat eenvoudig leven betekende eigenlijk niets als kind natuurlijk. Geen vlees eten, ik herinner me die regel maar of ik dat nu als erg ervaren heb, of het bij ons thuis zelfs toegepast werd kan ik niet zeggen.

Maar dat snoepen! We kregen elke morgen een snoepje bij het optrekken naar school. Dit snoepje werd dan in een doosje gestoken, elk kind had zo zijn 'schatkist'. Die mocht pas weer open gedaan worden op pasen zelf.

Dat was de aanloop. 

Pasen zelf ging gepaard met wakker worden, luisteren of je de klokken van Rome hoorde en stil in je bedje wachten tot ze je kwamen roepen om eieren te rapen buiten.

De klokken van Rome bestaan niet meer denk ik, nu worden de eitjs verdeeld door de paashaas. Terecht, want die klokken was toch maar boerenbedrog. Hoe kunnen klokken, die zich hadden terug getrokken naar Rome op aswoensdag, al klepperend paaseireen bij zich hebben? En hoe konden die klokken weten in weke tuin er kinderen woonden en hoeveel? En hoe komt het dat die eieren niet braken als ze vanuit die hoogte op de grond smakten? Ik heb daar als kind mijn hoofd over gebroken, wilde toen blijkbaar al het fijne van de dingen weten. Mijn ouders konden er ook geen antwoord op geven en vervloekten waarschijnlijk mijn wil tot begrijpen.

En dan op een mooie paasdag kon ik niet in mijn bed blijven liggen, wilde weten of de eitjes in een natte tuin terecht zouden komen en keek stiekem naar buiten, naar de tuin.

Daar liep mijn zus rond, ze was eitjes aan het verstoppen.

Maar dat wilde ik nog niet geweten hebben. Ik wilde het sprookje niet zien ineen stuiken en verzon voor mezelf dan maar dat mijn zus eerder was opgestaan, de eitjes al gezocht had en dan door mijn moeder op haar donder gekregen en verplicht werd de eitjes terug te leggen. 

Ik geloofde dit eigen verzonnen verhaal een beetje. Maar de kiem van twijfel was gelegd, mijn geloof aan het wankelen gebracht. Mijn geloof in de klokken, alle verhaaltjes uit de kerk en ook een klein beetje mijn geloof in de volwassenen. Tenzij, waren die dan misschien toch zo dom dat zij die verhaaltjes zelf wel geloofden?

Hongerstaking

Hongerstaking. Ik kan me dat niet voorstellen, ik eet te graag. Maar dat de sanspapiers nu al vijftig dagen bezig zijn vind ik ongelooflijk. En onverantwoord. Niet van hen, zij konden op voorhand niet weten dat onze regering en in 't bijzonder Turtelboom zo laf  zou zijn en niets ondernemen. Wachten. Op zijn beloop laten. Ze zullen uiteindelijk wel aan het eten gaan.

Of niet. En er wordt  ondertussen nog steeds niet geregeerd. Ja, lopende zaken zouden opgevolgd worden.

De sanspapiers gaan niet lopen, dat is duidelijk. Ze moeten dus niet opgevolgd worden.

Tot het te laat is en er doden vallen. Maar ook geen erg zeker? 't Zijn sanspapiers, geen papiermolen als ze sterven.

Er is sinds donderdag nog iemand in hongerstaking en niet voor de eerste keer, hij deed het al eens in 2002 toen hij onrechtmatig uit het parlement werd gezet. 

m/2009/WORLD/americas/04/11/bolivia.president.hunger.strike/index.html

Evo Morales, de president van Bolivië wil op deze manier zijn oppostiepartij er toe brengen om verkiezingen uit te schrijven. Maar deze zijn er niet happig op omdat ze vermoeden dat Morales nog eens een legislatuur zal regeren. En dat zint hen niet. Ik vermoed dat dat ook de VS niet zint want ze hebben er in het verleden alles aan gedaan om hem van het presidentschap af te houden.

Morales is immers een man uit het volk. De eerste indiaan die het tot president schopt. En iemand die niet zo'n gewillige lakei is van de VS. 

Wat was het in die posting van gisteren weer dat er nodig was voor de aanmaak van batterijen? Juist, lithium. En waar is dat te vinden? Juist in Bolivië...

kort maar grappig

This is a very, very short video - 4 seconds .

A Blonde goes back to work after many years.  

The scary thing is most people under 30 won't

understand this clip!  

met dank aan Djidji

Electric dreams

http://www.smh.com.au/environment/the-reality-of-electric-dreams-20090409-a28c.html

 Dit is de toekomst: je rijdt geruisloos naar de supermarkt, je boordcomputer geeft aan dat je auto nog voor 30 % geladen is en geeft aan waar je je batterij kan vervangen.  Dit duurt 5 minuten en je bent weer goed voor een 160 km, waar je boordcomputer dan weer op tijd zal zeggen waar je kan vervangen.

 Er is een man, Shai Agassi, marokkaanse moeder, Iraqi vader. Hij woont in Israël en heeft voldoende geld om nooit meer te hoeven werken. Deze man wil de wereld van zijn petroleum verslaving af helpen. Zijn idee: de auto’s op petroleum vervangen door auto’s die op elektriciteit rijden, met gemakkelijk vervangbare batterijen. Een simpel idee maar complex uit te voeren. Voor de practische uitvoering ging hij te raden bij de gsm industrie, waarbij de batterijen evolueerden vande grootte van een baksteen naar de grootte van een vingernagel.

De batterijen van Agassi’s bedrijf, ‘Better Place, hebben een reikwijdte van 160 kilometer en een levensduur van 400 000 tot 800 000kilometer.

De uitdaging zit in een elektrische energierooster waar de batterijen zouden kunne opgeladen worden. Hij verwacht zulk rooster te kunnen plaatsen in Sydney en Brisbane in 2011.

Volgens de Deutsche bank zou een gemiddeld voertuig van de categorie waarvan hier van sprake het energieverbruik hebben van 5 lampen.

Verder zeggen ze dat de evolutie in de auto-industrie de eerst volgende vijf jaar een grotere evolutie zal kennen dan in de laatste 100 jaar.

Agassi vindt dat vooruitziende regeringen niet meer mogen investeren in de auto van de laatste honderd jaar maar moeten investeren in de toekomst, in electrische energie en batterijen. Batterijen, zo zegt Agassi, is de olie van de toekomst. Australië zou net als Israël zonne-energievelden kunnen aanleggen, voldoende voor alle auto’s van zijn vasteland.

Tot zover een korte vertaling van het artikel. Er blijven natuurlijk nog een heel aantal bedenkingen en vragen.

En ik ben helemaal niet technisch aangelegd en ook geen econoom. Juist weet ik dat een crisis tegelijk een kans is.  En we hebben een kanjer van een crisis, dus ook een kanjer van een kans.

Maar ik ging nog een beetje verder snuisteren en kwam dan hierop terecht, mijn electrische droom voorlopig aan diggelen:

http://www.lowtechmagazine.be/2009/03/elektrische-auto-snelle-oplaadtijden-elektriciteitsnetwerk.html

waarbij ik dan vooral hier op stootte:

Een andere mogelijkheid zijn uitwisselbare batterijen (ook een onderdeel van de infrastructuur voorgesteld door “Better Place"). De autobatterijen kunnen dan ’s nachts kunnen worden opgeladen in de oplaadstations, en overdag tijdens de piekuren “off-peak” elektriciteit leveren voor de auto’s. Je hebt in dit scenario geen extra laag batterijen nodig, maar er duiken andere problemen op. Autobatterijen wegen 100 tot 500 kilogram, wat betekent dat je een machine nodig hebt om ze te verwisselen. Bovendien zijn de batterijen niet altijd zo geplaatst dat ze makkelijk vervangen kunnen worden – in veel elektrische wagens zitten ze onder de vloer om de gewichtsverdeling te optimaliseren.

Ten tweede zouden alle batterijen hetzelfde moeten zijn, en zo’n standaard bereiken is zowel technologisch als commercieel zeer onwaarschijnlijk. Als het niet kan voor mobiele telefoons en laptops, waarom zou het dan wel werken voor elektrische auto’s? “Better Place” maakt gebruik van gestandaardiseerde auto’s, maar de dag dat we allemaal bereid zijn om met dezelfde auto te rijden, zullen we waarschijnlijk ook wel bereid gevonden worden om over te stappen op een (elektrische?) fiets, een tram of een trein.

 

Maar hier heeft een Belg dan misschien de oplossing voor gevonden:

http://www.express.be/articles/lithium-ion-batterij.htm

"Gedaan met het urenlang opladen van lithium-ion batterijen" aldus Gerbrand Ceder, professor aan de Universiteit Antwerpen. Met zijn onderzoeksteam van het Massachusetts Institute for Technology (MIT) heeft hij een techniek ontwikkeld die ervoor zorgt dat de lithium-ion batterijen in enkele seconden kunnen geladen worden. Dit is heel goed nieuws voor gsm en laptopgebruikers, maar ook voor de makers van elektrische auto's omdat kleinere, lichtere en dus goedkopere batterijen zullen kunnen worden ingezet.

Eerst werd gedacht dat de lithium-ionen te traag waren om een performante batterij te verkrijgen, maar Gerbrand Ceder ontdekte dat de grootste moeilijkheid erin bestond door de nanotunnels van het batterijmateriaal hun bestemming te bereiken. De oplossing bestond er in de elektrodes te coaten met lithiumijzerfosfaat. Deze coating geleidt de ionen naar hun bestemming waardoor ze veel grotere stroomsterkten kunnen verdragen.

Bijkomend voordeel is dat de batterijen ook niet snel verouderen. De huidige lithium-ion batterijen gaan vanaf de dag van hun productie achteruit, ongeacht het aantal ladingscycli. Het enige dat men kan doen om hun levensduur te verlengen is ze koel te houden, maar gemiddeld gaan zij slechts 3 jaar mee. Twee bedrijven kochten reeds een licentie zodat verwacht kan worden dat de nieuwe lithium-ion batterijen over ongeveer 2 tot 3 jaar in de handel zullen beschikbaar zijn.

En vroeg ik me af hoe dat weer zat met de grondstoffen voor de moderne electrische batterij. Juist, het was lithium dat er nodig was. En in het volgende artikel een stukje dat hierover handelt:

http://www.twanetwerk.nl/default.ashx?DocumentId=11721

Lithiumtekort?

Lithium was een vrij onbekend chemisch element totdat de VS na de tweede wereldoorlog begon met de ontwikkeling van de waterstofbom, die veel lithium nodig heeft. Op dit moment gaan grote hoeveelheden lithium naar Li-ion batterijen voor laptops en mobiele telefoons. Maar een mobiele telefoon is kinderspel in vergelijking met een voertuig als het gaat over de hoeveelheid benodigde electriciteit. Het staat vast dat de vraag naar lithium door de EV hype exponentieel zal toenemen. Ook recent onderzoek naar kernfusie maakt gebruik van lithium om kernreacties op gang te brengen, en het is niet ondenkbaar dat de vraag naar lithium in de toekomst ook uit de energiesector zal komen.

Zullen we binnenkort koortsachtige lithiumzoekers aantreffen in Chili en andere landen die rijk zijn aan dit superlichte maar uiterst pittige metaal? Of komen er intellectuele oplossingen om met de huidige technologie op een economisch verantwoorde manier voldoende lithium op te leveren? Uiteraard zal de Li-ion batterij efficienter moeten worden, met een hoger rendement per eenheid gewicht lithium. Daarnaast zullen er nieuwe methoden ontwikkeld moeten worden om gebruikte batterijen te recyclen en niet op de afvalhoop te laten belanden. Ook zullen nieuwe ontwikkelingen voor lichtere auto-materialen steeds meer aandacht krijgen. Tenslotte zal de vraag naar lithium niet evenredig stijgen met het aantal EV’s, want de batterij kan steeds kleiner worden als er een fijnmaziger netwerk van oplaadpunten komt. Als we zover zijn, is de kans groot dat de nu zo populaire EV weer vervangen zal zijn door een waterstofauto of een andere nog niet bekende technologie.

Maar waar was het weer dat we lithium kunnen vinden? Juist, in Bolivië..

http://www.express.be/business/nl/economy/wereld-wordt-voor-lithium-ion-batterijen-afhankelijk-van-bolivi/102427.htm

De tijd dat Amerikaanse autobouwers grondstoffen goedkoop aankochten om dure auto's te verkopen is volgens de Boliviaanse Minister voor Mijnbouw, Luis Alberto Echazu, voorbij.

De  VS en meer bepaald de 3 grote autoconstructeurs doen enorme inspanningen om hybride wagens te ontwikkelen teneinde het land minder afhankelijk te maken van invoer van petroleum. Milieubeschouwingen worden graag meegenomen. Ondertussen is al zeker geworden dat de meest geschikte type van batterij de Lithium-ion batterij is. Hiervoor is Lithium nodig en de helft van de wereldreserves van deze delfstof bevinden zich in het arme Bolivië, een land dat de VS niet bepaald genegen is. Bolivië is als het ware het Saoedi-Arabië van het Lithium.

Vele autoconstructeurs zijn zich van deze kritische afhankelijkheid bewust. Mitshibishi en Toyota werden ook al met lege handen naar huis gestuurd toen zij probeerden ruw natriumcarbonaat aan te kopen. Tot grote ergernis van GM, die van de productie van Lithium-ion batterijen een kernactiviteit wil maken,  investeert President Morales nu in een pilootfabriek om de delfstof om te zetten in zuiver Lithium. Ook wil hij de kans niet missen om verder voorwaarts te integreren, een nationale fabriek op te zetten voor de productie van Lithium-ion batterijen en deze dan duur te verkopen.

Dan zit je daar op een rijkdom waar heel waarschijnlijk de hele wereld een deeltje van zal willen. Maar je hoortnu niet direct tot de rijkste landen van de wereld. Wat belooft de toekomst dan? Kan je fair onderhandelen met de grijpgrage westerse landen? Of ga j e ook weer hier het onderspit delven?

En wil ik dan nog wel een auto op electricitiet? Maar welke auto dan wel? Biobrandstof is ook al geen alternatief…

Censuur!!!

http://www.visionair-belgie.be/Artikels/Censuur.htm

Wat mij betreft gaat het hier niet enkel om een boek van een 'foute' rechtse auteur, het had evengoed een boek kunnen zijn van iemand van extreem links. Zolang er niet ingespeeld wordt op het 'christelijk' gedachtengoed heb je kans om genegeerd te worden , naast de boot te vallen.

Het gaat om censuur in het algemeen. Dat het nu om censuur van linkse of rechtse zijde is maakt niet uit. Censuur kan niet. Wie beslist immers WAT zal gecensureerd worden en op grond waarvan? Vandaag zal het rechtse ideologie zijn die gecensureerd wordt, morgen bij een andere legislatuur misschien de linkse.
En dat dan zelfs een open brief mee in de klappen valt is totaal onaanvaardbaar, net als een BOM-wetgeving of een beslissing om jodium aan ons brood toe te voegen zonder dat hierbij een KB of MB nodig blijkt te zijn.
Weer al een stukje dichter bij een ‘christelijke’ dictatuur.

Oké, deze blogs passeerden ook eerst mijn ogen en moesten voor mij door de beugel kunnen. Niet op ideologische basis maar omdat ik liever geen gescheld en gevloek wilde.
Tot nu toe is er nog geen enkele posting tegen gehouden.
Ik zal zelfs verder gaan en geen controle meer uitoefenen, iedereen kan vanaf nu vrij posten.
Het zijn de mensen zelf immers die zich laten kennen door verwijten of 'niet-correcte' uitlatingen.
Ga je gang dus, feel free en zeg wat je wil.

Jodium in ons brood omdat het goed is voor onze gezondheid. Zal wel. Dat maken ze ons toch wijs, net zoals zoveel ouders wijsgemaakt worden dat hun kind ADHD heeft en Rilatine nodig heeft.

Maar goed, laat ons dan nog van het standpunt uitgaan dat het inderdaad goed is voor ons. 

Ik heb wel niet gevraagd achter jodium!!! Ik wil ook geen vitamine C in mijn brood, ijzer in mijn melk of calcium toegevoegd in mijn kraantjeswater als ik daar niet om vraag.

Wie zegt hier wat gezond is? En wie gaat voor ons bepalen wat prioritair in ons brood moet? Kan dat dan zomaar zonder een KB of een MB? Ik heb net gezocht naar 'jodium' in het Staatsblad en oké, in Nederland wordt er toegvoegd in het brood vanaf ergens 2008. Bij ons in het Staatsblad is er nog niets verschenen na de publicaties ergens in 2003 maar dat gaat over jodium bij nucleaire noodsituaties en daarna in 2006 en dat is dan in verband met terugbetaling van magistrake bereidingen  waarin jodium verwerkt wordt. Daarna in het Belgisch Staatsblad niets meer,  niente.

Wel vindt je pagina's op Google in verband met de jodium tabletten die werden uitgedeeld, jaren geleden, in parameter van 10 kilometer van Doel en Tihange. Dat doet je natuurlijk dan wel even nadenken.

Verder vond ik nog een nteressante link: http://www.senate.be/www/?MIval=/publications/viewPubDoc&TID=33613988&LANG=nl

In 'Vragen en Antwoorden' in de Senaat wordt de effctiviteit van de verdeling van de jodiumtabletten in vraag gesteld en ook de sensibiliseringscampagne die de overheid zou moeten voeren in verband met nucleaire noodsituaties. Eerlijk gezegd herinner ik me  niets van enige sensibiliseringscamagnes bij een nucleaire noodsituatie. Of is daar niet voldoende aandacht of geld tegenaan gesmeten?  Of zijn ze niet diep genoeg doorgedrongen, raakten ze het hartje van de Vlaamse Ardennen niet? (Fit-in-je-Hoofd en Handjes wassen zijn wel tot hier geraakt)

Wat wel tot hier geraakt is, is die andere campagne, die de bevolking moest 'voorlichten' . De campagne die eigenlijk een promotieronde is voor nucleaire energie. 

Nucleaire energie gevaarlijk????? Bah neen toch? 

Zweet

Een paar keer op korte tijd wordt me de vraag gesteld of ik iets heb tegen mannenzweet.

NEEN dus. In tegendeel. Toch niet wanneer dit niet allesoverheersend is en je er van achterover valt. 

Eerlijk gezegd vind ik een zweem van transpiratie helemaal niet erg. Nog een 'oergeur' zoals er niet veel meer zijn.

En wetenschappelijk onderzoek zou uitgewezen hebben dat mannelijk zweet een bestanddeelzou bevatten dat als een aphrodisiacum zou werken (voor wat wetenschappelijk onderzoek waard is. Alhoewel, ik kan me niet direct inbeelden wie er hier baat heeft bij vervalsing van onderzoek. Tenzij er een manier is gevonden om mannelijk zweet te onttrekken en conserveren, en in een parfum, deo of aftershave te verwerken. Maar wie weet bestaat dit toch al lang. Is het verwerkt in de duurste parfums zonder we het weten. Want wie koopt meestal de parfums, aftershaven en deo's als ze wat duurder zijn? Juist, de vrouwen. Ik veronderstel dat mannen het niet kunnen voorstellen om daar  fortuinen aan uit te geven. Dus, het zouden vrouwen kunnen zijn aangezien het dus gaat om een afrodisiacum).

Auteurs uit lang vervlogen tijden wisten dit al. Waarom anders was het een tuinman (in het zweet zijns aanschijns) in 'De zeer schoone uren van juffrouw Symphorosa, begijntje' van Felix Timmermans die het begijntjes hart had gestolen? 

En in 'Lady Chatterleys lover' van D.H. Lawrence is het ook geen bediende die het mooie weer maakt maar een jachtopziener die allicht niet transpiratieloos zal geweest zijn, een aardser beroep is haast niet voor te stellen.

Dus neen, ik heb niets tegen mannen die zich in het zweet werken.  

Tijdloos

BBC News magazine Piecing together Guernica

The original painting The bull(read more)| The head(read more)| Three women(read more) Mother and child(read more)| Wounded horse(read more)

Pablo Picasso's monochrome painting of the 1937 bombing of the town of Guernica remains one of his more famous works. The tapestry version just unveiled at London's Whitechapel Gallery usually sits at the UN, acting as a powerful visual statement against the horrors of war. But there is much meaning beneath this famous work, writes Picasso expert Gijs van Hensbergen. THE WOUNDED HORSE It is the horse that takes centre stage in this apocalyptic knacker's yard where nothing seems to make any sense. Are we in a bull ring, a village square or a plywood theatre set? The horse's screaming dagger-shaped tongue and its death-head nostrils focus our attention directly on the terrible pain and suffering that pulls us repeatedly back to witness the horror. If this is a bullfight it has gone horribly wrong, defying all logic of the corrida. No horse is ever run straight through with a spear in a plaza de toros, as the horse of Guernica has been. In an early version, hidden under layers of paint, Picasso had bent the horse's head down to the ground in submissive defeat. THE BOMBING Operation Rugen took place on 26 April 1937 during Spanish Civil War German and Italian bombers allied with nationalists pounded town in Basque country held by Republicans Deaths estimated between 200 and over 1,000 Much of town flattened Bombing brought to international attention by Times journalist George Steer Here, in the final version, even in its dying moments the horse remains defiant. It may be the last gasp but down to the right of its crooked knee a plant sprouts a few anaemic leaves as the only symbol of hope. Did the horse represent the Spanish people, Picasso was asked? He refused to answer. Throughout the history of painting the horse has become the universal symbol of man's companion in war, understood by every culture. Guernica was a horrific example of saturation bombing - not the first, nor the last. From Coventry to Dresden, from Hiroshima to Baghdad, people have forged a powerful empathy with this fatally wounded horse. THE BULL The Bull, of all the protagonists in the painting is the only one that remains calm and dispassionate. Picasso was quizzed if the bull represented the Spanish dictator Franco but the truth appears far more complex. With its statuesque head, and lozenge eyes it watches the drama unfold. In many depictions of artists in their studios, most notably Velazquez's Las Meninas and Goya's Family of Charles IV, both in the Prado, and known to Picasso from his early youth, the artist anchors the left border of the masterpiece. THE TAPESTRY Normally hangs at UN At Whitechapel Gallery to mark reopening Donated to UN by Nelson Rockefeller in 1985 In lead-up to Iraq war, tapestry was covered by blue cloth for US media conference Although denied, critics said this was because of anti-war message More variations in colour compared with painting Throughout the 1930s Picasso had increasingly depicted himself in the guise of the bull and the minotaur, half-man, half-bull. In his Vollard Suite of etchings, again and again the potent minotaur violates, rapes, caresses and treats with tenderness his beautiful, voluptuous, female victim. Picasso loved in-jokes, secrecy and the rituals of ancient Mediterranean cultures. Fascinated by the Roman cult of Mithraism and the ritual slaughter of the bull by the Sun God Mithras, Picasso places the bull's head between a jagged naked light bulb, a crowing cock and a screaming mother - the Virgin Dolorosa (paraded through every Spanish street during Holy Week). What are we to make of Guernica's confusing compendium of images weighted so heavily with religious content? The Bull watches the sacrifice. If it is Picasso is it a mere impotent witness? Or, is it the cause of this tragedy? THE HEAD Early on, in the first few days of painting Guernica, Picasso placed his own self-portrait - recognisable by his characteristic swept-over hairstyle - in the position of this decapitated bust. Turned over, with his gaping mouth to the sky, the final version becomes a kind of "everyman". Some see in the smashed bust, severed arm and broken sword, which frame the base of the painting, distant echoes and memories of the horrific earthquake that rocked Malaga destroying 10,000 houses in Picasso's early childhood. It is possible. Picasso had an extraordinary memory and throughout his life kept all the gates to his deep and fertile subconscious wide open. PICASSO Born 1881 in Malaga, Spain Studied in Madrid First visiting in 1900, Picasso spent much time in Paris Helped create Cubism but worked in several styles Died in 1973, aged 91 At his father's knee, in Malaga's Cafe de Chinitas, he would have heard the story of the Arab fakir Ibrahim al-Jarbi, sent to kill the Spanish monarchs Ferdinand and Isabella in the final desperate days of the Christian reconquest of Spain, after 750 years of rule by the Muslims. Al-Jarbi was caught, chopped into pieces and catapulted over the walls of Malaga's Arab fort. It was an epic legend that was repeated in Malaga like a mantra and would have fired the imagination of any impressionable young boy. But the source is perhaps closer to hand. Just months before painting Guernica, Picasso had been asked to create a series of prints to raise funds for the Republic. The Dream and Lie of Franco is a savage attack by Picasso on Franco's regime. Portrayed as a swollen monster, Franco proceeds through a series of scenes to desecrate and destroy all in his path, including a classical bust. As director of Madrid's Prado gallery, in exile, Picasso felt a deep loathing for the military machine that was prepared to visit indiscriminate violence upon his people and bomb the Prado, while also peddling propaganda about the Republic's alleged war on culture. THE MOTHER AND CHILD The mother screams and screams, but nothing will bring her child back. No god and no amount of divine intervention can breathe life back into the limp rag doll. Her dress has fallen off her shoulder, the swaddling clothes of her child open up to reveal a range of stubby little toes. Everywhere we look across the painting we see gesture - fingers like sausages, hands carved with lines and an array of clasping, grasping fists. Her grief has depersonalised her. Her eyes are tears. Her tongue a dagger pointing up to the Bull's steaming nostrils. For Guernica, Picasso produced almost 70 preparatory works that included sketches and paintings, many in black and white but some in dramatic colour. An early sketch for Mother and Child - which travels the entire history of the image including Michelangelo's Pieta - showed the mother and child descending down a ladder. Picasso, as the Prado's director in-exile, knew the collection inside out. No artist, or anyone with sensibility, could fail to be drawn to the museum's extraordinarily poignant Descent from the Cross by Rogier van der Weyden - arguably, the greatest Christian image ever created. Picasso, as was his will, cannibalised it and gave us this pathetic timeless image of an inconsolable woman that we see repeated today in the newsreels transmitted from Gaza, Rwanda, Bosnia and Sudan. THE THREE WOMEN Picasso's life while painting Guernica represented the worst period in his life. His mother and sister still lived in Barcelona and it was impossible to know where Franco might bomb next. Picasso's personal life in Paris had become immensely complicated. His wife Olga Khokhlova, a Russian ballet dancer, had become increasingly unhinged as she discovered the artist's infidelities, and wished to sue him for half his estate. This included his works of art - some unfinished, others his working archive. His suppliant mistress, Marie-Therese Walter, a Grecian beauty less than half his age, had given birth to their daughter Maya and was farmed out to the country for weekends away. Into the empty space came Dora Maar - a dramatic dark-haired beauty, who was as exotic and erotic as an artist could ever ask for. He first met her on the terrace of the Deux Magots cafe in Paris staring deep into his eyes as she stabbed her fingers through her gloves playing dare with a knife. In many ways Dora was his intellectual equal. She took photographs of Guernica in progress and also, as it happened, painted many of the markings on the flank of the dying horse. One day, unexpectedly, Marie-Therese came up from the country to see Picasso in his Paris studio. He was up the ladder painting and Dora was in the room. The fight between the two women was left to run its course by Picasso, who transferred it and distilled it into the image we see today. Three women at war, three graces, three fates, three women mourning at the cross, all readings are viable. But we must also remember that the woman holding the torch we have seen before - she is Liberty leading the people and, of course, Bartholdi's Statue of Liberty - a copy of which Picasso passed every morning in Paris while walking the dog.